آدم امیدواره با گذشت زمان، چیزهای بد کمرنگ تر بشه و رو به فراموشی بره. ولی اتفاقی که افتاد برعکس بود. اثرات ِ اتفاقای بد زورشون بیشتر بود. یه سری احساس آزار دهنده اومد سراغ من . حس ِ کمبود، کافی نبودن، احمق بودن. حماقت ... حماقت ... حماقت ... که انیش

« میتوانست ملال آورترین آدم دنیا را جذاب جلوه دهد. هروقت با او حرف میزدم ، همین احساس را داشتم . انگار زندگی بی مزه من حادثه بزرگی بود. »

مثِ بچگی هام ، دلم میخواست کفشاتو بردارم و قایمشون کنم که نری . بعدش که مامان بهم بد نگاه کنه گریه کنم ، بهونه بگیرم ، پاهامو محکم بزنم زمین ، با همه قهر کنم یا هرکاری که میتونم .  نذارم تو هیچ جا بری .

گفت:«مرا یادت هست؟»
دویدم و در راه فکر کردم که من چه یادی دارم، چرا یادم به وسعت همه ی تاریخ است؟ و چرا آدم ها در یاد من زندگی می کنند و من در یاد هیچکس نیستم؟